In het hier en nu onbegrensd worden

Home/In het hier en nu onbegrensd worden

In het hier en nu onbegrensd worden

In het hier en nu onbegrensd worden

Het is vrijdagochtend, 27 januari 2017, als Sara en ik ‘s ochtends aan het eten zijn. We staan nu een kleine week met onze auto en rooftoptent op camping El Refugio in Yala, een klein dorp ten westen van de stad San Salvador de Jujuy in Argentinië. Naast ons staan professionele muzikanten met hun camper. In de deuropening staat een muziekinstallatie en daaruit klinkt klassieke muziek. We worden diep emotioneel geraakt door de schoonheid van de muziek. We gaan naar hen toe en danken hen voor het juiste moment waarop ze blijkbaar onbedoeld deze muziek voor ons laten horen. We zijn zo open en innerlijk omgewoeld de laatste week, weken en maanden tijdens onze Calyxes World Ascension Journey. De muziek ervaren we als te worden opgetild en te worden gewiegd. Het is als een warm comfortabel en koesterend rustgevend bad. Op deze dagen hier in Yala geven we erkenning aan wat er allemaal met en in ons is gebeurd. We zetten onszelf even stil en nemen rust. En daarmee voel ik de behoefte opkomen om alle gebeurtenissen van de aflopen periode op te schrijven en een bericht op onze website te plaatsen.

Eerst terug in de tijd. Op 30 december 2016 zijn we de grens overgegaan bij Cerro Castillo, een grensplaats tussen Chili en Argentinië. Deze grensovergang heeft veel in ons in beweging gezet en aangeraakt. We laten er onze papieren aan de Chileense Adouanaman zien om de auto uit klaren van Chileens grondgebied. Hij begint in onze ogen moeilijk te doen en vragen te stellen die wij in het Spaans niet begrijpen. Door het onbegrip van elkaar wordt zijn gedrag stroever. Hij neemt ons mee naar de migratieambtenaar die net daarvoor de Chileense stempels heeft gezet in ons paspoort. Hij vraagt aan deze man of wij in Chili wonen. Uiteraard wonen we daar niet en we begrijpen niet waar hij heen wil. Hij maakt naar mij een gebaar, zijn wijsvinger trekt zijn onderste ooglid naar beneden alsof hij daarmee aangeeft ons betrapt te hebben. Nog steeds weten we niet wat er aan de hand. Terug naar zijn balie. Hij opent Google translator en geeft aan dat als wij eenmaal terug in zijn Chili wij het land met de auto niet meer uit mogen. We zijn stomverbaasd en weten niet waar hij het vandaan haalt. Ik geef nog aan dat ik de rechtmatige eigenaar van de auto ben en dat mijn Padrón (eigendomsbewijs) klopt. Hij ‘veegt’ dit van tafel, geeft geen verdere uitleg meer en begint in het computersysteem te typen. Het systeem draait een grensovergangdocument uit dat door Chileense en Argentijnse douanemensen moet worden afgestempeld. Dat document verklaart de im-en export van de auto en de goedkeuring daarvan. Op dit formulier maakt hij een aantekening waaruit met zoveel woorden blijkt dat als we eenmaal in Chili terug zijn wij er met deze auto niet meer uitkomen. Hij vraagt waar we heen gaan. We geven aan naar de eerstvolgende grensovergang met Chili te willen om daar naar de gletsjers te gaan. Hij stempelt het een en ander af, laat ons door en geeft aan dat de volgende aan de beurt is. Sara begint te protesteren; samen zijn we flabbergasted. De hele ervaring overvalt ons. Ze wil tegen hem ingaan en ik geef aan dat niet te doen. Uit ervaring met overheidsdienaren weet ik dat zijn gedrag geen ruimte laat voor andere gezichtspunten. Als je er tegen ingaat, wordt het eerder strakker en daarmee vaak problematischer. Sara meenemend gaan we terug naar de auto en rijden we door naar de Argentijnse grens waar de Argentijnse douane ons zonder problemen inklaart en doorlaat. Alles op een rij zettend weten we op dat moment nog steeds niet wat er is gebeurd. De aantekening staat op het douanedocument evenwel zonder verdere verbijzondering. Er wordt niet gerefereerd naar een verplichte grensovergang met Chili of naar een verplichte datum dat we in Chili terug moeten zijn. De gebeurtenis raakt ons diep. Weer komen we in onszelf in aanraking met innerlijke grenzen die verbonden zijn aan vrijheid en autoriteit. Het appelleert aan angst en onzekerheid. We dachten dat we alles wel zo’n beetje achter de rug hadden met de Padrón en het eigendom van de auto. De dagen erna vragen we via de mail hulp en betekenis aan onze Chileense verzekeringsagente. Zij is van bijzondere hulp en assistentie voor ons. We wachten haar reactie af.

Tegelijkertijd….. Na eind december in Yendegaia en Ushuaia op Vuureiland door het smalste deel van de kelk te zijn bewogen, treffen we onszelf in een andere ruimte, een andere vibratie aan. We ervaren veel leegte in ons lichaam. Ikzelf ervaar dat ik langs gladde wanden naar beneden glij en daar geen grip meer heb. Er zijn delen in mij die dit eng vinden en in mij op zoek zijn naar controle, vormen van zekerheid en houvast. In onverschillige liefde bezie ik dit, wat de ene keer gemakkelijker gaat dan de andere keer. Verder weten we dat we met meerdere – lagere en hogere –  vibratieruimten contact hebben. 3D als illusiematrix mag dan wel zijn verdwenen, er zijn echter nog mensen en organisaties die vanuit hun onbewust zijn het oude in stand willen houden. Of die vanuit het oude werken en onbewust afgescheiden zijn. Grenzen zijn nog steeds grenzen, zowel innerlijk als uiterlijk. Om de leegte te manifesteren in ons lichaam lopen we tegen onze innerlijke grenzen aan. De energetische veranderingen rondom de periode van Kerst en Oud&Nieuw zijn groot. Golven van licht en energie met steeds hogere frequentie doordrenken ons lichaam. Steeds hebben we onszelf te kalibreren om meer en meer in alignment te zijn met onze I Am Essence and Presence. In ons lichaam ons denken, voelen en ervaren – het kleine besef – voelen oplossen in ons oneindige zelf vindt meer en meer plaats. En dat nu zonder begeleiding van de Meesterplant Ayahuasca. Elke dag komen we dichter bij het moment dat we in ons lichaam Ascenderen. Ons reisdoel en missie is de manifestatie en verwezenlijking van ons hoogste potentieel IN ons lichaam hier op aarde. Dat we De Leegte die een ieder van ons is vol-ledig gaan belichamen. Dat betekent voor mij dat al mijn individualiteit en alles wat daarmee samenhangt en mee in samenhang is gebracht (systemen) oplost. Dat De Illusie oplost. We hebben in het dagelijks leven de Grand Completion te realiseren zoals we die in maart vorig jaar in ons bewustzijn hebben ervaren tijdens de ceremonie nacht in de Ayahuasca bij Maestro Senen Pani in Peru. Een Eenheidservaren waarin alles IS omdat het IS en wij het ZIJN. Aangesloten zijnd op deze ervaringen voelen we ons – bijna orgastisch – voortgestuwd op weg naar het noorden, Bolivia en Peru. We willen de Leegte in onszelf innemen en van daaruit leven. Het voelt alsof deze twee landen bijzonder passend zijn om dit gerealiseerd te krijgen.

Daarnaast speelt puur praktisch dat we de wind en de kou graag inwisselen voor aangenamer en rustiger weer.

Wij zijn in de eerste week van 2017 in El Calafate en El Chaltén, Argentinië, om meer betekenis te krijgen op het grotere geheel van wat er met ons aan het gebeuren is. We nemen rust en bezoeken o.a. de gletscher Perito Moreno en genieten van de prachtige bergen en natuur om ons heen. Onze verzekeringsagente mailt terug. Ze heeft contact gehad met de Adouana en minder goed nieuws voor ons. Er is in juli 2016 door de Chileense regering een resolutie afgekondigd dat het voor buitenlanders, die geen vaste woon- of verblijfplaats hebben in Chili, niet meer mogelijk is om een in eigendom zijnde Chileense auto mee te nemen naar het buitenland. Dit wisten we dus niet tijdens het aankoop- en registratieproces. Wat nu? Gaan we Chili weer in om er vervolgens niet meer uit te komen met de auto? Innerlijk voel ik een sterke drang om de draak in de bek te kijken. Chili in te gaan om – alsof er niets aan de hand is – er vervolgens toch weer uit te gaan. En…. we hebben nog een behoorlijk aantal pampa-kilometers te rijden voor we de eerste grensovergang met Chili over kunnen.

Ondertussen rijden we naar het noorden op de Ruta 40 over de wijde en lege pampa. Met Sara gaat het minder ‘goed’. Sara heeft in de ceremonie-nacht DE illusie losgelaten en ervaren hoe pijnlijk, angstig en omvangrijk deze gebeurtenis is. Gedurende deze nacht heeft ze zichzelf verschillende keren in wanhoop tussen de (werk)matrassen aangetroffen om te laten gebeuren wat er gebeuren moest. Deze ervaring herhaalt zich nu in onze dagelijkse werkelijkheid. Sara ervaart de hel! Een door haar denken zelf gecreëerde hel die haar fysiek dreigt uit te schakelen. Zoveel angst, pijn en radeloosheid en niet meer weten wat te doen of te laten. Beiden weten we op basis van onze ervaring dat we door deze heftige ervaringen heen bewegen. Dat er ergens een einde aan komt. Echter de ervaringen van nu over een periode van een paar weken – na al maanden lang zo heel veel op haar bordje te hebben gekregen – doen haar wanhopig worden. Ik heb Sara zelden zo meegemaakt. Van haar bijna uitzichtloze wanhoop, raak ook ik wanhopig. Het doet me onthand voelen, wat niet vaak voorkomt, al zeg ik zelf. Zij ervaart trouwens dat haar ervaringen buiten proportioneel zijn. Ze is iets collectiefs aan het doorwerken door dat wat ze in zichzelf beleeft. Door te ervaren en te doorzien dat zij het zelf is die pijn en angst creëert, laat ze DE illusie los. In de weken tot op het huidige moment is deze illusiepijn aan verdwijnen. Het blijft echter geregeld oppiekken, houvast zoekend in onze Leegte.

De weersomstandigheden op de pampa tijdens de eerste dagen van het nieuwe jaar zijn meedogenloos. De wind waait zo afschuwelijk hard en daarbij regent het ook  nog geregeld. Het maakt kamperen voor ons onmogelijk omdat we geen beschutte plek kunnen vinden. In Perito Moreno aankomend, besluiten we op vrijdag 6 januari jl. een hotel te nemen. Na een redelijke nachtrust (dankzij een doorgezakt matras) gaan we ontbijten. Terugkomend op onze ongezellige kamer gaan we op de bedrand zitten. Al meerdere jaren beginnen Sara en ik onze dag met de inquiry: ‘hoe zitten we erbij?’  Dat is onze manier om inclusief met onszelf, elkaar en de gebeurtenissen te zijn. Zo zittend op de bedrand in ons hotel in Perito Moreno, zakken we onverwacht in ons oneindige Zelf en zijn we met onszelf, elkaar en alles en iedereen in Licht en Liefde verbonden. We Zijn De Leegte. In de Ceremonienacht  in maart 2016 tijdens de Ayahuasca retraite in Peru waren we ‘hier’ ook. Er stroomt een eigen, bekende en universele taal, gezang en fysiek bewegen door mij heen. Het in contact komen met OnsZelf ging gemakkelijk en zorgde ervoor dat we ons zo ruim, vreugdevol en vrij voelen. In Alles is het Één. We ervaren in onszelf de Nieuwe Ruimte. We voelen dat er geen grenzen of blokkades meer zijn die ons er van zullen weerhouden te doen waarvoor we hier in Zuid Amerika zijn. Mede naar aanleiding hiervan besluiten we Chili links te laten liggen, in Argentinië te blijven en via de Ruta 40 onze weg naar het noorden te vervolgen.

Tijdens onze rit door de pampa blijft de wind krachtig waaien. We zijn nog nooit in zo’n leeg land geweest als Argentinië. Langs de Ruta 40 rijden we in het verlengde van de Andes naar het noorden. De pampa blijft leeg, prachtig en ogenschijnlijk oneindig. Overigens zijn er echt landschapsverschillen tussen de verschillende pampa’s. We komen veel in het wild levende roofvogels, ezels, struisvogels en Guanaca’s (lamasoort) tegen. Noordelijker zijn er meer bergen en vulkanen en rijden we soms door lavavelden heen. De mensen in Argentinië zijn erg vriendelijk, nieuwsgierig en welwillend. We redden ons met ons boerenkool-Spaans best wel goed. De auto doet het goed en heeft een gemiddeld verbruik van 1 op 7,7. De benzineprijs in het zuiden is $13,77 ARS (= € 0,83). Opmerkelijk, ergens tussen Marlargüe en Mendoza rijden we door een onzichtbare prijsverhogingsgrens heen. Ineens kost de benzine de helft meer, nl. $20,62 ARS (= € 1,24). Gezien het aantal kilometers en het verbruik begint deze prijsverhoging behoorlijk in ons budget te happen. Het leven in Argentinië is sowieso behoorlijk duur. De prijzen zijn gelijk aan of duurder dan in Nederland. Onderweg besluiten we dat we door willen rijden naar Bolivië. We voelen ons goed, ruim en gefocust. De gebeurtenissen van de afgelopen weken raken meer op de achtergrond en verliezen ondertussen hun energetische impact.

Onderweg naar het noorden kiezen we ervoor om langs het Parque Nacional Talampaya te gaan. Dit park staat op de werelderfgoedlijst. We hebben nog nooit van deze plek gehoord. Al gauw ervaren we in het er doorheen rijden waarom dit park is op de lijst is genomen. De grond en rotsen zijn rood met bijzondere structuren. Het parkmanagement heeft geregeld dat je niet zelf door de speciale canyon heen kunt rijden. De overheid, een soort Staatsbosbeheer, is op de commerciële toer gegaan. Je moet groepsgewijs in een bus mee voor een topprijs. We voelen ons geschoffeerd, ik hoor in mezelf het woord ‘abuse’. Dat het mogelijk is om dergelijke natuur voor het publiek zo ontoegankelijk te maken. De ervaring heeft een persoonlijke tint omdat we een weigering in onszelf voelen hier aan mee te doen. Het voelt aan als een soort van energetische vervuiling. Tijdens het verder rijden door dat deel van het park dat buiten het officiële tour-gebied ligt – het is er prachtig – ervaar ik een sterke kracht in mijn bovenrug tussen mijn schouderbladen. Ik voel me verbonden met een bergrand ter plekke. Ik deel dit met Sara en maak foto’s van de plek. Een eindje verderop voelt Sara heel sterk dat ze de auto uit wil. Ze remt en stapt uit. Ze is emotioneel en geeft aan deze plek te herkennen. Ze heeft in een van haar Journey’s gezien dat ze met anderen vanuit de sterren voor het eerst op aarde kwam en dat ze op deze plek het rode zand door haar handen liet lopen. Nu herinnert ze zich dat onze thuisplaneet ook rood was en qua klimaat leek op deze plek. Dit deed haar – de groep – destijds besluiten om hier op deze ‘de Aarde’ planeet, met het hele illusie avontuur te starten. Later in de week tijdens een journey word ik weer in verbinding gebracht met deze plek. We hebben er ooit gewoond en geleefd.

Ondertussen reizen we door langs Ruta 40, om deze in Cafayate te verlaten en meer naar het oosten onze weg te vervolgen. Onderweg komen we door nog meer prachtige canyons met rotsformaties die Ayahuasca herinneringen in mij oproepen. Prachtige landschappen die kunnen meten met Monument Valley in Arizona, USA. De stad San Pedro is de laatste halteplaats voor we de grens met Bolivia overgaan. In San Pedro staan we op camping Jack, wat tevens een gemeentelijk zwembad is. Bij aankomst zien we dat mensen in het modderige water van een snelstromende beek verkoeling proberen te vinden in de verzengende hitte. Van deze plek moet je je niet te veel voorstellen. De camping als zodanig functioneert niet; via de telefoon regelen mannen van de Guardia Municipal – een soort van Stadswacht – dat we er gratis mogen staan. Deze mannen houden toezicht op de plek, ook ‘s nachts. Zoals op veel andere plekken, hebben we ook van hen veel rooftoptent-bekijks. Veel mensen hebben nog nooit zoiets gezien en ze zijn er allemaal weg van. ‘s Avonds worden we stevig aangevallen door de mosquitos waardoor we snel in de loeihete tent kruipen.

Het is nu de 22e januari 2017. Niet al te ver van San Pedro kiezen we voor de kleinere grensovergang bij Bermejo, Bolivia. Het schijnt er minder druk te zijn en alles is er in één kantoorgebouw. Onze stemming is goed. We voelen ons vrij en hebben zin om de grens met Bolivia over te gaan. Een nieuw en ook goedkoper land met veel verschil aan landschappen en cultuur. Onderweg naar de grens maken we iets bijzonders mee. In Argentinië kennen ze geen APK. Je komt hier auto’s tegen waar ik tijdens mijn politieopleiding in 1976 praktisch politieoptreden mee oefende. En dat waren toen al oude auto’s. Een tegemoet komende auto rijdt op een afstand van ongeveer 400 meter en nadert rap met hoge snelheid. Ineens zie ik een stuk ‘karton’ dat nog op één plek aan de auto vastzit de lucht in wapperen. Hetzelfde moment verandert dit in een motorkap die voor de voorruit van de auto vliegt. De auto is inmiddels tot op zo’n 200 m genaderd. Ik trap op de rem en wijk alvast wat naar rechts uit voor wat komen gaat. Verbazingwekkend blijft de auto in het spoor van zijn rijbaan rechtdoor rijden. Ik zie in een flits dat de bestuurder nog net door een soort van driehoek ruimte heeft om onder de motorkap door het wegdek voor hem te zien. De motorkap ligt voor de voorruit langs omhoog gekruld. En de auto rijdt ‘normaal’ door. Zenuwachtig lachen we tegen elkaar ‘hoe het in Godsnaam mogelijk is dat dergelijke auto’s hier nog op de weg mogen rijden!’

Ook deze 22e is een hete dag, de temperatuur loopt op naar 40 graden in de zon. We komen aan bij de grens, pakken onze papieren en sluiten de auto af. Bij zo’n grensovergang moet je langs zes balies om stempels te halen. Stempels voor je immigratie, visa en stempels voor de im- en export van je auto. Meenemend: ons paspoort, een A4-print van onze Padrón (opgevouwen in mijn borstportefeuille) en het im-en exportdocument Chili-Argentinië. De verzekeringspapieren en kopieën van alle overige papieren houden we bij de hand. De mensen zijn vriendelijk. Alle balies gaan goed tot we bij de zesde en laatste balie komen. Die van de Boliviaanse Adouana. De Adouana-dame accepteert onze padron niet. Ze geeft aan dat het geen origineel document is en dat ze door ons te weigeren voorkomt dat Boliviaanse politie op basis van deze niet-originele Padrón de auto van de weg kan nemen. Jeetje, nnneeeeee! Niet weer! Op zo’n moment breekt ons gebrekkige Spaans ons op. We proberen uit te leggen dat we wel degelijk een legale Padrón hebben. Ze blijft onvermurwbaar. Wat ons rest is om wederom langs alle balies terug te gaan om ANNULADO-stempels te halen. Nadat dat is gebeurd, verlaten we met een nieuw Argentijns importdocument het grenskantoor. En weer zitten we flabbergasted in onze bloedhete auto. Alhoewel, we zijn veel minder ontdaan dan bij de Cerro Castillo ervaring. Al gauw heb ik contact met de preventieve boodschap van deze Adouana-dame. Eenmaal in Bolivia willen we geen problemen hebben met onze papieren en onze aanwezigheid daar. Bovendien, zouden we het origineel van de Padrón niet nog opgestuurd krijgen van onze tussenpersoon in Santiago!? Dat hadden we nog steeds niet ontvangen en was overigens ook helemaal van ons netvlies verdwenen. Door de hele vertraging van de definitieve Registro de Civil inschrijving en met de verzekering van Registro-dame in Chile Chico, Chili, waren we ervan uitgegaan dat we met een origineel document rondliepen. Het is inmiddels rond vier uur in de middag. We hebben eerder op de dag de laatste Argentijnse peso’s weggetankt, dus we hebben geen Argentijns geld meer en de 70L benzinetank begint al weer leeg te raken. We zoeken uit waar we een ATM kunnenn vinden – over een twee uur rijden – en gaan daar als eerste naar toe. Ondertussen voelend naar de diepere betekenis van deze ervaring. Ik begin mezelf te verwijten dat ik ons geen originele Padrón heb laten toesturen door onze tussenpersoon. Mijn beeld van zo’n Padrón is dat het een soort kentekenbewijs is. Ik ben kwaad op mezelf dat ik dit heb laten gebeuren, wetend dat je het in deze wereld, die hecht aan stempels en gewaarmerkte documenten, niet redt met ‘kopietjes’. Er komen gedachten omhoog om ‘de hele zaak’ aan de wilgen te hangen en terug te gaan naar huis. Na nóg een uur rijden – de eerste ATM gaf geen cash – lukt het om onderweg terug in San Pedro, Argentinië, om geld te pinnen en om weer benzine te tanken. Dat geeft ons weer ademruimte. ‘s Avonds laat komen we op de camping El Refugio in Yala aan.

De volgende dag, 23 januari, maken we een plan hoe verder te gaan. Van het opgeven van onze Calyxes World Ascension Journey is geen sprake. Samen met Sara ben ik verbonden met mijn innerlijk vuur/licht en dat sterkt me als nooit tevoren. We mailen met “onze” Registro-dame in Chile Chico, Chili en met onze tussenpersoon in Santiago en leggen aan hen onze situatie voor. Ondertussen wordt mij duidelijk hoe het Chileense Padrón-systeem werkt. Het verkrijgen van overheidsdocumenten en dus het eigendomsdocument gebeurt in Chili nu geheel online op een website van de Chileense overheid. Op het document dat we hebben, staan twee nummers. De combinatie van deze nummers maakt dat het een uniek en origineel document is. Of je dat nu afdrukt op een A4-tje, een servet of een officieel papier van de Registro de Civil zelf; het blijft een origineel. En blijkbaar was dit niet bij de bewuste Boliviaanse Adouana-dame bekend. De originaliteit kun je online (met een barcodescanner op je telefoon) checken, die daarbij een link produceert die je een specimen laat zien van het origineel. Overigens….. uit de check blijkt dat het Padróndocument van ons niet valide blijkt te zijn. Van onze Registro-dame, haar naam is Elizabeth, krijgen we een nieuw valide document dat we een paar keer checken om zeker te zijn van de validiteit. Ze legt daarbij in een mail uit hoe het allemaal werkt. Van onze tussenpersoon in Santiago krijgen we via de notaris ook een officieel inschrijvingsdocument, anders dan een Padrón. Ook dit kleurrijke document heeft nummers als de Padrón en blijkt – na onze check – een origineel en valide document te zijn. Alle documenten ontvangen we online in pdf-vorm met het advies om ze uit te printen en te lamineren. We beseffen dat in dit werelddeel presentatie aan de grens belangrijk is. Een opgevouwen Padrón A4-tje enigszins verkreukeld uit je borstportefeuille halen, komt anders over dan een gelamineerd document dat uit een soort van aktetas komt. Door de presentatie belangrijk te maken doet iets met de interpretatie van de validiteit aan de grens. Dat is waarschijnlijk de reden dat ik veel mensen met een soort van aktetas naar het douanekantoor zie lopen. We gaan nu voor een goede presentatie en Sara maakt onze gelamineerde documenten op orde om ze ‘belangrijk en valide’ te kunnen presenteren.

In de afgelopen maand hebben we het resterend bedrag van onze verzekeringspremie van de auto voor onze Mercosur-landen overgemaakt aan onze verzekeringsagente in Santiago. Op de mail lezen we van haar dat de bank moeilijk doet over haar naamsgegevens waardoor ze het geld niet beschikbaar krijgt. Het geld wordt teruggestuurd naar onze Nederlands rekening. Op de 23e check ik online of het geld al is teruggestort. Er blijkt van het heen-en-weer sturen van dit geld een bedrag van zo’n €100,- te zijn ingehouden als provisie, wisselkoersverschillen en meer van dit gedoe. Het roept in afschuw in mij een gevoel op van door banken beroofd te worden. Terwijl ik verder onze afschrijvingen doorloop, zie ik dat we echt beroofd zijn. Er vindt al dagen een plundering van onze bankrekening plaats. Ik kom tot de schokkende ontdekking dat er zo’n tien pinautomaat transacties zijn gedaan in Miami, USA en dat onze bankrekening zo goed als leeg is. Het totaalbedrag wat is weggenomen, beslaat inmiddels een totaal van €2500,-. Ik ga gauw terug naar Sara op onze kampeerplek en vertel het haar. Geschrokken en geschokt proberen we zo snel mogelijk gedurende de Nederlandse nacht onze rekening te blokkeren, deze zelf verder leeg te halen en op 0 te zetten en te achterhalen hoe dit heeft kunnen gebeuren. In het contact met de bank blijkt dat er inderdaad ATM-transacties in Noord-Amerika zijn gedaan met de gegevens van een van onze bankpassen. Wat verwonderlijk is omdat we onze bankpassen alleen gebruiken bij de pinautomaten van officiële banken en al onze dagelijkse betalingen in cash doen. Zou dan via een van de bankautomaten onze bankpas zijn geskimd? We weten het tot op heden niet. We zijn nu in afwachting hoe (welwillend) de bank met deze situatie omgaat. De reisverzekering dekt het in ieder geval niet. Van de bank moeten we bewijzen dat we tijdens de transactiemomenten beiden in Argentinië waren. Dat doen we o.a. aan de hand van onze paspoortstempels. In het uiterste geval moeten we een beroep doen op onze “Oh Shit-money”, een extra pot met geld dat we buiten ons budget hebben gehouden. Verder zijn we blij dat we een goede thuisbasis hebben georganiseerd in de persoon van Sara’s zus, Marjan. Zij is in Nederland gemachtigd om voor ons met de bank zaken te doen. We maken dankbaar gebruik van haar. Verder kunnen we gelukkig terugvallen op ons tweede banktegoed bij een andere bank, dus komen we niet zonder geld te zitten. Een paar dagen later als alles wat duidelijker is geworden, doen we aangifte bij de Argentijnse Federale Politie in San Salvador de Jujuy.

Alles bij elkaar opgeteld zijn we de eerste dagen hier op camping El Refugio uitgeteld, uitgeput en diep geraakt door alles wat wij gedurende de eerst vier maanden van onze Calyxes World Ascension Journey hebben meegemaakt. Aan ‘de tafelpoten’ van ons aanwezigheid en missie hier in Zuid Amerika is telkens driftig gezaagd, zo voelt het tenminste. Doorzagen zal alleen niet gebeuren omdat dat gewoonweg niet kan. Dit zou inhouden dat Sara, ik en onze missie – de lichamelijke manifestatie van The Grand Completion – op zouden houden te bestaan. Wellicht dat er krachten actief zijn die dit graag willen zien gebeuren. In ons hebben we contact met ons Licht. Uit deze Bron ontstaat een vastberadenheid en een fearlessness dat niets ons ervan weerhoudt om te doen wat wij hebben te doen. Met al onze ervaringen tijdens deze reis zijn wij in het hier en nu The Grand Completion aan het manifesteren in ons dagelijkse leven. No matter what! Dit is onze Weg en ons pad. Hoe graag we dit alles ook aan een ander willen overlaten. Of, hoe graag wij er ook uit weg willen, wij alleen kunnen doen waarmee wij verbonden zijn! Op deze wijze (her)beleven wij de Ayahuasca Ceremonienacht.

Terwijl we in ons onbegrensd worden, raken we leger en leger en glijden we dieper in OnsZelf weg.

An-Ra

By | 2017-04-19T14:59:15+00:00 January 30th, 2017|Calyxes World Ascension Journey|0 Comments

Leave A Comment